ArchiefVol goede moed verzamelde het vierde team zich in ons clublokaal. Parkeerplaatsen te over want alleen wij speelden thuis. Onderhuidse zwarte gedachten werden moedig onderdrukt. Het eerste team van Nuenen leek op voorhand veel sterker maar een klok kan raar tikken. Dit team met een gemiddelde aow leeftijd was immers gestaald door vele jaren strijd.
De eerste nederlaag van onze benjamin was snel een feit maar Henk van der Velde speelde remise dus alles was nog mogelijk. Helaas moesten de onderste borden vervolgens na elkaar en van laag naar hoog zwichten voor de druk. Zelfs onze nestor bezweek hoewel beter in het verschiet leek te liggen.
In mijn partij werd al snel afgeweken van gebaande wegen. Moeizaam sleepten we ons voort over het rulle onbekende zand. Drie uren piekeren eisten al hun tol en ik meende dan ook een duidelijk verlangen naar het einde ook bij mijn tegenstander te bespeuren. Dameruil liet ik vergezeld gaan van een remisebod en hij accepteerde.
Gelukkig leverde dit veel protest op bij de teamgenoten van mijn opponent die nog allerlei goede mogelijkheden onbenut zagen. Mijn teamleider volstond dan ook met een lichte berisping omdat ik het remisebod niet aan hem had voorgelegd.
Tot slot verloren ook nog onze twee topborden. Die dingen gebeuren maar ongeknakt ziet het team de volgende wedstrijd tegemoet en dan in een opstelling zonder invallers.
