kop10.jpg

Wat een spannende wedstrijd was dat!

Woensdag 2 maart reden we (Zef, Paul, Rob en teamcaptain Jo) naar Tilburg voor onze wedstrijd in de avondcompetitie van de Noord Brabantse schaakbond: Stukkenjagers-E tegen Baronie-D.  Aangezien er was gevraagd om rond 1945 uur te starten, besloot de TC dat we ruim op tijd zouden vertrekken, dus kwamen we om net na kwart over zeven ’s avonds aan. Tijd voor een kopje koffie, want nu mag het gelukkig weer!

Grote club, die Stukkenjagers! Met vijf teams in de avondcompetitie en zeven in de zaterdag competitie van de KNSB is niet gek voor deze ‘jonge’ vereniging van slechts circa 50 jaar. En goede spelers, verschillende ratings die dik over de 2000 KNSB Elo rating gaan. Daar hebben wij als 130 jarige schaakclub nog wat in te halen, één speler boven de 2000 en we nemen met minder teams deel in NBSB en KNSB. Maar goed, Tilburg is dan ook een universiteitsstad waar schaken onder de studenten toch iets meer aftrek vindt. Moeten we nog eens goed naar kijken wat we er van kunnen leren, zo memoreren Zef (oud voorzitter) en Jo (huidige voorzitter).

Voor we beginnen worden we hartelijk welkom geheten door Wil Wouts, de voorzitter van de Stukkenjagers en TC van het team waar wij tegen moeten spelen. In de zaal waren in totaal rond de 70 spelers aanwezig….. nu mag het weer….. maar een beetje ‘eng’ was het wel gezien we in Mariëndal, ons huidige clubhuis, normaliter met niet meer dan 45-50 spelers zitten in een ruimere zaal en waar regelmatig de deuren worden open gezet om te luchten. Maar, het zag er allemaal verder goed uit daar in Cinecitta in de stad van de Kruikenzeikers, de stad waar Vincent van Gogh naar de HBS  (kennen jullie die term nog?) is gegaan en Peerke Donders is geboren (https://nl.wikipedia.org/wiki/Tilburg).

Tijdens het drinken van een kopje koffie, vóór de wedstrijd, werd nog even ‘gewed’ op de uitslag. Met een gemiddelde rating van ons team van rond de 1600 tegen de Stukkenjagers E met gemiddeld rond de 1400, zou je toch zeggen dat het een ‘appeltje-eitje’ zou moeten kunnen worden. Toch was iedereen voorzichtig met het aangeven van de uitslag: 1-3 was het hoogste dat viel en de 1½-2½ was toch wel een wat meer voorzichtige raming. De bordindeling was Rob de Ruyter aan bord 4, Paul Boeren aan bord 3, Zef Hendriks aan bord 2 en Jo Godderij aan bord 1.

Rob had met zwart een taaie tegenstander in Wil Wouts, een partij die een zeer gesloten karakter had. Van beide kanten werd voorzichtig gemanoeuvreerd, af en toe een poging om door te breken, maar echte vooruitgang zat er niet in. Voor Wil Wouts niet, die als witspeler toch eigenlijk de druk er op moest zetten tegen een verdedigende Rob, en ja Rob, knap verdedigd, dat moet gezegd zijn. Uiteindelijk werd na circa 2 uur spelen besloten om remise overeen te komen. Normaal komt Rob dat eerst even vragen of het goed is, maar nu had hij zo iets van: er zit niet meer in, remise is in ieder geval niet verliezen! Goed gedaan Rob.

Paul had een mooie partij, dat moet toch even worden gezegd. Van beide kanten mooi spel, aanvallend, combinaties er in en na circa 30 minuten spelen had Paul een stuk gewonnen. Dan zou je toch zeggen….. dat moet ‘einde verhaal’ zijn. Maar niets was minder waar. Pauls tegenstander rammelde aan alle kanten van de stelling op een bijzonder agressieve manier en wist het zo te brengen dat Paul een toren tegen een stuk moest ruilen, maar Paul ’s tegenstander had ook wat positionele winst weten te boeken en een pion meer. Paul kwam echt in de verdediging. Ik heb niet goed genoeg kunnen zien of dat nou onoverkoombaar was, maar het uiteindelijke resultaat was dat Paul na 2½ uur spelen de vlag moest strijken. Jammer Paul, sapperloot, stuk voor na een half uur en dan uiteindelijk toch verliezen tegen een zeer agressieve tegenstander, maar complimenten aan jullie beiden. Een spannende partij was het zeker en er is om gestreden. Stand dus 1½-½ op dat moment en hoe zag het er dan uit bij Zef en Jo?

Zef, in tegenstelling tot Paul, verloor met zwart spelend na een half uur spelen een stuk nadat hij op dat moment twee pionnen had weggesnoept van zijn tegenstander Cees Zoontjes. Jammer was dat hij overzag om zijn paard bij een schaak terug te trekken, anders was dat niet gebeurd. Wel zou zijn tegenstander dan een flinke aanval hebben kunnen ontketenen, maar die was wel te weerstaan geweest (denk ik). Enfin, Zef zou Zef niet zijn als hij er niet eens even echt voor ging zitten. Mede dankzij een foutje van zijn tegenstander kon Zef de C-lijn krijgen met de torens, ergens er eentje afruilen, maar met de overgebleven toren, ondersteund door de dame, wist hij het zijn tegenstander goed moeilijk te maken. Toen Paul verloren had, bood Cees aan Zef remise aan en Zef vroeg wat ik daar van vond. Tja, wat vind je daar als TC van? Dan is het 2-1 en naar mijn eigen partij kijkend …… had ik zo iets van: jij mag zelf beslissen Zef, maar ik zou doorspelen. En dat deed onze oud voorzitter ook en het resultaat mag er zijn. Uiteindelijk en met medewerking van Zef’s tegenstander Cees, wist Zef de winst naar zich toe te trekken. Pfff ….. 1½ - 1½ op dat moment.

Tja, dan komt mijn partij. Ik speelde met wit tegen Marsel van Hoorn. Geweldig interessante en enerverende partij, moeilijke ook. Marsel is een taaie tegenstander, die telkens de juiste zetten wist te vinden, agressief speelde en mij zo behoorlijk onder druk wist te zetten. Lange tijd gingen we gelijk op, maar ergens rond de 24ste zet vond ik dat Marsel eigenlijk licht positioneel voordeel had. Ik ging voor een torenruil, maar hij pikte dat niet en dreigde een dubbel bezette toren op de e-lijn te krijgen. Daar heb ik toen lang over nagedacht, hoe dat te behandelen. Uiteindelijk besloten om die ruil vóór de dubbele bezetting, af te dwingen onder de dreiging dat ik zelf anders een dubbele bezetting op de e-lijn zou krijgen. Maar het gevaar was wel dat als Marsel dat goed zou afhandelen, ik toch iets meer druk zou gaan ondervinden en ik moest voorkomen dat het een eindspel zou worden met alle torens en dames van het bord, want dan zou Marsel’s paard sterker zijn dan mijn loper. Ik had een voortzetting gezien, die weliswaar op het eerste oog goed voor zwart uitzag, maar als je  ging doorrekenen, mij als witspeler toch goede kans gaf om het tij te keren in ieder geval naar een remise stand. Jammer voor Marsel doorzag hij de combinatie niet helemaal tot het einde, speelde op winst (hij heeft 5 zetten lang ‘mat in één’ gehad als ik niet zou kunnen blijven schaak geven) en moest uiteindelijk de vlag strijken. WAT EEN SPANNENDE PARTIJ Marsel! Echt om nog eens te analyseren, dat ga ik in ieder geval doen.

Einduitslag is dat Baronie D met 2½-1½ heeft gewonnen van Stukkenjagers E, maar voor hetzelfde geld was het 2-2 geweest. Rating zegt dus niet alles!! Dank aan de tegenstanders voor een prima avondje schaak en dank aan mijn teamgenoten Rob, Paul en Zef!

Jo Godderij, TC Baronie D